Zwarte dag met een zonnig randje

Gisteren was het een dag van nationale rouw. Heel Nederland stond stil en toonde respect voor de slachtoffer van de vlucht MH17. Als ik zie hoe verenigd ons landje was en is en hoe vrijwel iedere Nederlander hun eer betoonde aan de slachtoffers en hun nabestaanden, dan kan ik alleen maar trots zijn om een Nederlander te zijn. Gisteren landden 2 vliegtuigen met daarin 40 kisten op  Eindhoven Airport en dit zal tot aan vrijdag elke dag zo doorgaan. Elke dag tot aan vrijdag zal ik ook uit respect om 16uur een minuut stilte houden voor hen die vielen in een oneerlijke strijd. Een strijd die zij niet streden, een strijd waarvan zij niet eens wisten dat ze er middenin zaten.

Ik had om 14uur een afspraak in Eindhoven en op de heenweg hoorde ik op de radio de mooiste en ontroerendste verhalen. De zenders draaiden ook de mooiste en ontroerendste muziek. Het was passend bij  hoe ik me voelde, enorm dubbel, verdriet en blijdschap wisselden elkaar af. Eenmaal in de stad ontmoette ik mijn beste vriendin en haar kindje. Door omstandigheden hadden we elkaar al een tijd niet gezien, maar het voelde als vanouds. We zijn niet voor niets al 17 jaar vriendinnen, dat gaat niet zomaar voorbij.

Ik vond het zeer bijzonder om op deze zonnige dag de slachtoffers terug te “verwelkomen” en om dit moment samen met haar en haar kindje te delen. Beide kregen we kippenvel, beide hadden we ons kind in de armen. Iets wat de nabestaanden niet meer kunnen, hun dierbaren in de armen sluiten. Ik denk dat we ons beide ook wel beseften dat niets in de weg kan en mag staan om het leven te delen en vieren met je dierbaren.

In de avonduren ging ik naar een avondwake, net zoals de rest van het dorp. Een geliefd persoon is afgelopen zondag overleden en heel het dorp is erdoor overrompeld. Het ging zo snel, dit had niemand zien aankomen. Een persoon die zeer actief was in het verenigingsleven werd herdacht.. En hoe! De fanfare speelden mooie stukken, er kwamen gedichten en verhalen voorbij van de dierbaren en zijn zoon speelde gitaar terwijl zijn zangpartner 2 liederen zong. Ik was hierdoor helemaal van mijn stuk gebracht, helemaal nadat er gevraagd werd om een stilte waarbij men niet alleen aan deze persoon en nabestaanden moest denken maar ook aan de slachtoffers en hun dierbaren van MH17. Zo zie je maar weer…

Hoe een klein land, groots kan zijn!rouwdag

WhatsApp Image 2021-11-21 at 4.12.06 PM
Dagelijkse inkopenDagelijkse inkopen

Aboneer je op deze blog

DIT DELEN:

Deze blog kun je in de volgende categorieën vinden
Dagelijkse inkopenDagelijkse inkopen
Nicole

Nicole

Nicole is de eigenaresse van de blog Meisje-Eigenwijsje, vrouw van Bart en moeder van een vrolijke dochter genaamd Fay plus kleuter zoontje Milo. Naast schrijven houdt Nicole enorm van leuke uitjes, lezen en series kijken. Ook heeft ze inmiddels, naast deze blog, een tweede bedrijf opgestart waarin ze ondernemers helpt als Instagram juf & inspirator om online zichtbaar te zijn en zo te groeien.

Bol.com AlgemeenBol.com Algemeen

6 reacties

  1. Jackelien op 24 juli 2014 om 08:15

    Mooi geschreven Nicole❤️

  2. Miranda op 24 juli 2014 om 10:46

    Mooi geschreven!
    Het houd me nog steeds zo bezig. Wat een impact kan zoiets hebben he. Ik blijf met mijn gedachten bij de nabestaanden. Hopelijk hebben ze een beetje rust gevonden na de beelden van gisteren. Ik vond het in ieder geval ‘fijn’ om te zien dat er nu zo respectvol wordt omgegaan met de lichamen.

  3. Lies op 24 juli 2014 om 12:08

    Vriendschap gebaseerd op een stevig fundament gaat niet zomaar kapot.. dat kan heel wat hebben! Fijn dat jullie elkaar weer hebben gevonden.. op deze zwarte dag, waarbij je je realiseert dat niks zo belangrijk is als familie en vrienden…. Carpe Diem….

  4. De Zuinige Student op 24 juli 2014 om 14:10

    Mooi geschreven Nicole.
    De beelden van gisteren zijn de hele wereld over gegaan en raakten mensen diep.

    Fijn om zulke momenten te mogen delen met dierbaren en vrienden.

  5. Tamara op 24 juli 2014 om 21:04

    Kippenvel. Mooi geschreven!

  6. Petra op 24 juli 2014 om 23:03

    Mooi geschreven. Ik ben nog steeds stil van alles. Woorden schieten tekort.

Laat een reactie achter





© 2013 - 2022 Meisje Eigenwijsje