Zelfdoding

zelfdoding

Een heftige titel? Ja klopt.
Niet om populair te doen of om mensen te lokken naar mijn blog. Nee, deze titel staat er puur omdat ik het hierover wil hebben. En dat heeft een reden. Mensen die mij op twitter en/of instagram hebben zullen waarschijnlijk al gelezen hebben dat een vriend/kennis van mij is overleden. Echter stond er niet bij hoe… Dat is normaal gesproken ook helemaal niet nodig en in principe dit keer ook niet. Toch wil ik het wel kwijt. Want het raakt mij, het treft mij en het heeft meer met mij te maken dan je zou denken.

Op dinsdag, begin van de middag, kreeg ik een telefoontje van mijn man. Hij vertelde me dat hij had vernomen dat een oud teamgenoot van hem (CP voetbal, waar hij 10 jaar bij heeft gezeten) was overleden. Hij was voor de trein gesprongen. Ik klapte dicht. Ik kon geen woorden vinden en mijn emoties gingen alle kanten op. Onbegrip maar ook weer begrip. Verdriet, boosheid, vanalles. Mijn man kon helaas niet direct naar huis komen dus pas later op de dag konden we echt even samen hierbij stilstaan. Wel voelde ik ook zijn verdriet, de onmacht en het onbegrip.

Deze jongen, die op onze bruiloft nog flink had staan dansen, die zelfs in de compilatie van de bruiloft zit. Deze jongeman, die in zijn korte leven al zoveel te verduren heeft gehad. Deze man die samen met mijn man zoveel gezien heeft van de wereld, zoveel gave dingen heeft kunnen doen door het CP voetbal. Hij kon niet meer. Net een paar dagen 29 geworden, maar zag geen uitweg meer.

Onbegrip, maar ook eigenlijk niet. Verdriet en boosheid, omdat je niet de hulp kreeg die je verdiende.. die je nodig had.

Ik zelf ben enorm geraakt van dit nieuws. Totaal van slag. En dat terwijl ik John wel kende, maar het eerder een vriend van mijn man was dan van mij. Maar de reden dat ik zo van slag ben is omdat ik veel betrek op mezelf. Ik herken zoveel dingen van hem in mij. Ik herken zijn machteloze gevoel, ik herken zijn verdriet, zijn somberheid. Ik herken zelfs zijn gedachten om het niet meer aan te kunnen. Het is NIET zo dat ik nu zelf het niet meer aankan. Maar ik heb die gevoelens en die gedachten allemaal gehad.

Daarom raakt het mij. Daarom houdt het me nog steeds bezig. Elke dag, elke nacht. Ik bedenk me wat ik had kunnen doen. Of ik iets had kunnen doen. Ik bedenk me wat hij gevoeld moet hebben, wat hij gedacht moet hebben. Ik vraag me af of hij nu rust heeft, of er dus iets is na dit leven. Ik hoor veel onbegrip om me heen, mensen die aangeven dat ze weten dat hij problemen had maar dat zelfdoding niet bij hen opkwam, omdat het in hun hoofd niet bestaat. Dat onbegrip begrijp ik wel, maar voor mij is het anders. Ik begrijp hem, dus ik ben stil op zulke momenten..

Maar hier niet, hier spui ik. Omdat ik het kwijt moet. Al vind ik de woorden niet. Niet de woorden die ik wil vinden.

Lieve John, bedankt voor de lach op mijn gezicht die ik krijg, elke keer wanneer ik je zie dansen op onze bruiloft.

Comments

comments

Persoonlijk
Previous Story
Next Story

You Might Also Like

17 Comments

  • Reply
    Marion
    6 juli 2015 at 06:41

    Ik zag het al inderdaad. Vreselijk naar om dit zo van dichtbij mee te moeten maken. Ik heb het helaas ook meegemaakt met een collega. Het is niet te bevatten. Tenminste, voor de meeste mensen niet. Voor ons wel. Ik besef nu dat ik nooit dood heb gewild. Ik wilde rust. Ik wilde de druk niet meer voelen. Ik wilde niet meer vechten tegen iets waarvan ik toen dacht dat ik er nooit van zou winnen. Jij weet ook hoe het is en dus weet je ook dat je niets had kunnen doen. Zo’n beslissing is er één waar anderen nooit invloed op kunnen hebben. Neem je tijd om dit te verwerken. Het is niet gek of raar dat je je zo voelt, terwijl het meer een vriend was van je man. Het komt heel dichtbij én het is herkenbaar. Dat maakt het zeer aangrijpend. Schrijf erover, praat erover. Ik weet wel zeker dat John nu rust heeft. Dat weet ik echt 100% zeker. XXX

  • Reply
    Linda
    6 juli 2015 at 06:54

    Heftig en sterkte, iets anders kan ik niet zeggen. Goed dat je het zo op papier hebt weten te krijgen.

  • Reply
    zomersproetje
    6 juli 2015 at 07:44

    Vreselijk! Wat ongelofelijk en verdrietig. Een enorme klap! Voel je hierover niet schuldig. Jullie hadden hem niet kunnen helpen, hoe moeilijk ook. Wens jullie heel veel sterkte om dit verlies te verwerken. Dikke knuffel!x

  • Reply
    Meike
    6 juli 2015 at 07:46

    Wat verschrikkelijk heftig! Heel veel sterkte.

  • Reply
    Lilian
    6 juli 2015 at 09:39

    Jeetje, wat heftig! Hoewel ik op mijn tienertijd na (volgens mij heeft iedereen dat) nooit met soortgelijke gedachtes gespeeld heb, snap ik het wel. Ik heb het twee keer van dichtbij meegemaakt en beide keren snapte ik het wel. Beide mannen waren ziek (en helaas ook erg jong). Hoewel ze wel zeggen dat mensen die dit doen niet dood willen maar een ander leven willen, héb je in sommige gevallen gewoon die mogelijkheid niet.

    Het ergste vind ik altijd dat die mensen op hun laatste momenten helemaal alleen zijn. Zo’n belangrijke beslissing, daar zouden eigenlijk je dierbaren bij moeten zijn. Maar dat maakt je in Nederland strafbaar. En misschien wil je dat ook helemaal niet als je die keuze maakt, dat weet ik dan weer niet.

    Jij sterkte in ieder geval en de mensen die dichtbij hem staan ook. Ik hoop dat jullie het ook kunnen begrijpen, dat maakt het in ieder geval makkelijker om te verwerken.

  • Reply
    Anita
    6 juli 2015 at 09:52

    Goed dat je even kan spuien zo! Hopelijk gaat het je met de dag wat minder bezig houden en kunnen jij en Bart het uiteindelijk een plek gaan geven. Sterkte meis!

  • Reply
    Malou
    6 juli 2015 at 10:02

    Echt heel heftig inderdaad, en goed dat je erover schrijft! Sterkte!

  • Reply
    Eline
    6 juli 2015 at 10:31

    Wauw wat erg dat dit zo dichtbij is gebeurd. Ik wens je heel veel sterkte met je verlies! En je erin herkennen betekent natuurlijk niet dat je zelf ook die behoefte hebt gehad.

    • Reply
      Nicole (Meisje Eigenwijsje)
      6 juli 2015 at 11:34

      Bij mij helaas wel. Ik heb die behoefte ooit gehad.. Nu alleen gelukkig niet!

  • Reply
    Betty
    6 juli 2015 at 10:58

    Pff wat heftig.
    Ik herken dat gevoel niet en daar mag ik geloof ik heel blij mee zijn.
    Ik wil je wel heel erg veel sterkte wensen, kan me voorstellen dat het confronterend moet zijn.

  • Reply
    Tamara - Crazygreatlife
    6 juli 2015 at 11:10

    Wat ontzettend heftig! Door mijn werk maak ik het (soms) van dichtbij mee. Toch is het niet altijd in te denken hoe het voor iemand voelt. Sterkte meis en goed over blijven praten en schrijven!

  • Reply
    Bregje
    6 juli 2015 at 11:54

    Wat onwijs heftig. Knap hoe je het verwoordt! Heel veel sterkte!!

  • Reply
    Tamara
    6 juli 2015 at 12:16

    Wat ontzettend heftig, mijn moeder heeft het ook op deze manier gedaan en ik vond het vreselijk dat ik gewoon niet eens normaal afscheid kon nemen.

    Heel veel sterkte!

  • Reply
    janske
    6 juli 2015 at 13:42

    Wat verschrikkelijk heftig…zo verdrietig als iemand het leven niet meer aan kan…het gevoel dat je iets had kunnen doen voor hem…het blijft zoiets oneerlijks…ik wens je heel veel sterkte bij dit grote verlies….knuffel!

  • Reply
    Cindy
    6 juli 2015 at 21:01

    Wat heftig! Fijn dat je even kon spuien hier op je eigen blog.

  • Reply
    Romina
    6 juli 2015 at 21:57

    Heel veel sterkte, ik herken het zelf ook een beetje.
    Knuffel!

  • Reply
    Wilma
    13 juli 2015 at 10:20

    Oh, heftig zeg! Ook hier van dichtbij meegemaakt. Er zijn geen woorden voor. Sterkte. Goed om van je af te schrijven!

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

    %d bloggers liken dit: