“Wauw ik ben echt moeder” momenten

Laatst had ik er weer eentje. Zo’n moment. Misschien herken je het. Dat je naar je kind(eren) kijkt en het opeens volkomen onverwacht binnenkomt: je bent moeder. En dan bedoel ik niet dat je wéét dat je moeder bent. Want die momenten zijn er eindeloos. Maar dat je het echt voelt. Diep van binnen. Klinkt misschien gek en ik weet niet hoe ik het uit moet leggen. Het is echt een gevoel. Een machtig prachtig gevoel. 

Maar goed, ik keek naar mijn dochter die op de bank haar appeltje aan het eten was. Ik bewonderde haar mooie haren, haar wimpers, haar bolle wangetjes en besefte me gewoon dat ze van mij was. Mijn kind. Wie had dat ooit kunnen denken dat ik sowieso een kind op de wereld zou zetten. En dan nog zo’n pracht exemplaar ook nog. Ja het was zo’n emotioneel “wauw ik ben echt moeder” moment. Maar die momenten heb ik vaker gehad, dus daarom vandaag een paar van deze momenten beschreven. Voor mezelf, omdat ik ze niet wil vergeten. En voor haar, zodat ze het later kan terug lezen.

IMG_7790

Na de geboorte

Na de spoedkeizersnede is ze op mijn borst gelegd, maar die periode is maar wazig bij mij door alle medicatie waar ik op zweefde. Wel weet ik heel goed hoe ik me voelde toen ik weer “helemaal” helder was en ze haar aan mijn borst legden. Dat was het allereerste moment dat ik zo’n “wauw” gevoel had. Ze hapte goed aan en pakte mijn vinger vast alsof ze wilde zeggen dat ze me nooit meer los ging laten. Dat we verbonden waren aan elkaar vanaf dat moment. En dat klopt ook. Ik ben nu echt moeder.

 

Ik had gelijk

Nog zo’n moment waarop me opeens overviel dat ik echt moeder ben, is toen ik gelijk kreeg van een arts in het ziekenhuis. Hij was niet zomaar een arts, maar het hoofd van het NICU. Hij kwam zijn excuses aanbieden, omdat hij ondanks mijn twijfels en foute gevoel toch zijn zin doorzette. Gelukkig gaf hij ook aan van deze situatie te leren en in het vervolg niet meer zo achteloos dingen aan zal nemen. Het is misschien een vreemd moment. Maar ik voelde me wel enorm sterk op dat moment. En een echte moeder.

De griep

Mijn dochter is in haar eerste weken van haar leven doodziek geweest, maar daarna eigenlijk nooit. Tot voor kort. Opeens was ze net een klein ziek vogeltje. Wit gezichtje, bijna 40 graden koorts, pijn, lusteloos en hangerig. Mijn hart brak. En ik huilde. Omdat ik niets kon doen voor haar. Omdat ik haar pijn en haar ziek zijn niet kon overnemen. En wat voelde ik me moeder op dat moment. Ze wilde ook niets anders dan mama. Riep de hele dag om mama. Alsof ik haar beter kon maken. Hier drong het ook weer keihard binnen. IK ben de moeder en ze wil alleen mij.

Mama lief

Wanneer je kind voor het eerst ‘mama’ zegt, is dat een heel bijzonder moment. Ik was trots en vond het super dat ze na het woordje papa nu ook eindelijk mama kon zeggen. Maar het echte moeder moment kwam later. En dat was de allereerste keer dat mijn dochter me aankeek en met haar volle besef zei “mama lief!”. Dat was niet alleen een smelt moment, nee het kwam toen ook keihard binnen.

Snap je wat ik bedoel? 

Comments

comments

Moederschap, Persoonlijk
Previous Story
Next Story

You Might Also Like

21 Comments

  • Reply
    Simpel, met een snufje liefde
    22 februari 2016 at 06:15

    Ik snap het helemaal. Ik heb ook van die momenten gehad en heb ze nog steeds.

    • Reply
      Nicole (Meisje Eigenwijsje)
      23 februari 2016 at 07:55

      Heerlijk he!

  • Reply
    Charlotte
    22 februari 2016 at 06:42

    Ja mama lief en mama knuffel, en dan die twee mini armpjes om je nek. Dan smelt ik ook helemaal weg hoor!

    • Reply
      Nicole (Meisje Eigenwijsje)
      23 februari 2016 at 07:55

      Mooiste wat er is toch 🙂

  • Reply
    Nicole
    22 februari 2016 at 07:25

    Yup zo herkenbaar!! En allemaal zo dierbaar! ❤️

  • Reply
    demallemolenmoeder
    22 februari 2016 at 07:54

    Jaaaa.. ik smelt nu al als ik er aan denk. Kostbare geluksmomentjes ????

  • Reply
    Ilona
    22 februari 2016 at 08:44

    Zo herkenbaar en dan is onze suus nog maar 13 maandjes. Maar snap je gevoel precies!

    • Reply
      Nicole (Meisje Eigenwijsje)
      23 februari 2016 at 07:55

      Mooi <3

  • Reply
    Tineke
    22 februari 2016 at 08:57

    Vooral dat laatste, dan zou ik ook helemaal smelten! Ik kan niet wachten tot ik zelf dat gevoel kan ervaren 😉
    Liefs

    • Reply
      Nicole (Meisje Eigenwijsje)
      23 februari 2016 at 07:56

      Kan ik me heel goed voorstellen!

  • Reply
    MARIJKE
    22 februari 2016 at 08:58

    Heel herkenbaar deze momenten. Ik heb het ook altijd als we ergens op visite zijn en ze eerst alleen even bij mij op schoot wil zitten. Vind ik zo schattig!

    • Reply
      Nicole (Meisje Eigenwijsje)
      23 februari 2016 at 07:56

      Ahh wat lief, dat heb ik helaas niet.. haha!

  • Reply
    Jeske
    22 februari 2016 at 10:16

    Volkomen! Je hart lijkt uit je borst te springen. Mooiste wat er is.

    • Reply
      Nicole (Meisje Eigenwijsje)
      23 februari 2016 at 07:56

      Ja dat dus!

  • Reply
    Wilmaaa
    22 februari 2016 at 10:16

    Echt van die moeder momenten, heerlijk. Ik kan ook echt zo genieten van haar, haar zo bewonderen. Het mama zeggen vind ik zo prachtig! Toen ze voor het eerst kon lopen, wat was ik trots 🙂 Altijd je moeder gevoel maar volgen, zo zie je maar!

    • Reply
      Nicole (Meisje Eigenwijsje)
      23 februari 2016 at 07:57

      Het moedergevoel is zo bijzonder.. geloofde er nooit in haha. Moet je nu zien 😉

  • Reply
    Manon
    22 februari 2016 at 11:01

    Oh Nicole ik begrijp je zoooo hierin! Gisteren was Nilo gevallen op z’n neus/mond (inclusief bloed en alles doodeng haha, verder niks aan de hand hoor!) en toen wilde hij alleen maar mama en hij lag in m’n armen en ik kon hem troosten en dat voelt dan zoooo goed en zoooo fijn! Gewoon als je naar je kind kijkt: trots en dat gevoel van IK ben zijn moeder. Bijzonder en bizar tegelijk. Mooi blogje 🙂

    • Reply
      Nicole (Meisje Eigenwijsje)
      23 februari 2016 at 07:57

      Dank je lieverd.. Heeft Nilo nog pijn eraan?

  • Reply
    ~ Inge ~
    23 februari 2016 at 14:55

    Ik herken dat helemaal! Helemaal als mijn (enorme lange) zoon weer thuiskomt van zijn werk en zijn armen om mij heen slaat…geeft mij een enorme boost!!

  • Reply
    Lori (Mama's Jungle)
    31 januari 2017 at 10:41

    Ja, ik snap het helemaal. Dat je zooo veel van die kleine monsters kunt houden. En dat je ALLES leuk vindt wat ze doen. En zelfs als ze stout doen, jij denkt: “ahw, eigenlijk is het wel schattig ook”. Haha

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

    %d bloggers liken dit: