Ik knipperde met mijn ogen.. en weg was ze!

Een van mijn grootste nachtmerries is dat ik ergens ben met mijn kind en haar kwijtraak. Dat ze bijvoorbeeld wegloopt of dat iemand haar meeneemt. Daarom houd ik haar altijd goed in de gaten en laat haar geen seconde uit het oog. Dacht ik. Want ik liet haar wel een seconde uit het oog. Ik knipperde met mijn ogen.. en weg was ze!

Appels en peren plukken

Afgelopen zaterdag ging ik samen met mijn man en dochter naar de appelplukdagen bij de Philips Fruittuinen. Een uitje die we vorig jaar voor het eerst maakten en waar we een jaarlijkse traditie van maken. Heel toevallig kwamen we tegelijkertijd aan met Janske en haar gezin en besloten we gezellig met beide gezinnen rond te lopen. Nadat de nodige appels en peren geplukt waren was het tijd voor wat verkoeling. Lekker aan een picknicktafel zitten met zijn allen onder het genot van een frisje en een droogje. Oftewel, de appeltaart ging er goed in, samen met de slagroom en de appel-perensap ook.

Opeens was ze weg

Onze beide dametjes Fay en Lola waren lekker aan het eten, drinken en spelen rondom de tafel. Op een gegeven moment opperde iemand om naar de speeltuin te gaan dus wij moeders begonnen alle spullen bij elkaar te verzamelen. In mijn ooghoek zag ik Fay weglopen maar ik zag mijn man ook opstaan en dezelfde kant op lopen. Niets aan de hand dus en ik kon weer verder met het inpakken van alle spullen. Totdat mijn man terug kwam en aangaf dat hij Fay kwijt was. Hij zag haar niet meer. Marco, de vriend van Janske, ging meteen mee zoeken en in eerste instantie wilde ik rustig blijven zitten voor het geval ze terug naar de tafel zou komen.

Maar dat lukte me al vrij snel niet meer. Ik moest iets doen. Ik probeerde kalm te blijven maar mijn hartslag zat denk ik rond de 300 en ik had een brok in mijn keel. Ik liep richting de speeltuin, keek onder de fruitbomen door of ik haar zag en ik merkte dat ik echt in paniek raakte. In mijn hoofd bleef ik maar zeggen tegen mezelf dat ik rustig moest blijven. Dat Fay er niets aan had als mama in paniek raakte. Maar het lukte me maar amper. Allerlei enge scenario’s spookten door mijn hoofd.

De mooiste woorden van die dag

En plots kwamen daar de mooiste woorden die ik op dat moment kon horen. “Ik heb haar!”, riep mijn man naar me. Ik snelde terug naar de tafel en zodra ik mijn dochter zag brak ik. Ik begon haar meteen te knuffelen terwijl de tranen over mijn wangen biggelden. Boos werd ik uiteraard niet, ik zei alleen tegen haar dat ik zo blij was haar te zien. En vroeg haar om dichtbij papa en mama te blijven voortaan.

Ik knipperde met mijn ogen.. en weg was ze!

Zo snel kan zoiets dus gaan. Kinderen zijn sneller dan je denkt en wanneer het druk is verlies je ze al gauw uit het oog. Onze dochter had ook helemaal niets bij of om waaraan je kunt zien of aflezen wie zij is en bij wie ze hoort. Daarom kochten we meteen bij thuiskomst armbandjes met naam en telefoonnummer. Want mocht ze ooit weer kwijt zijn dan kunnen andere mensen ons in ieder geval bereiken. Al hoop ik natuurlijk dat zo’n armbandje nooit gebruikt zal worden…

Heb jij al ooit zoiets meegemaakt?

Comments

comments

Moederschap, Persoonlijk
Previous Story
Next Story

You Might Also Like

47 Comments

  • Reply
    simpel, met een snufje liefde
    13 september 2016 at 06:11

    Ja, ik heb het ook een keertje gehad. Vreselijk is dat gevoel. Het gebeurt bijna iedere moeder want ik hoor het regelmatig op het schoolplein.

  • Reply
    Josan
    13 september 2016 at 06:23

    Ja ik maakte het mee in Oberhausen. Ook in een oogwenk weg. Zo liep ze naast mij op het foodcourt en zo was ze weg. En ze spreekt niet eens Duits dus ik was meteen in paniek. Uiteindelijk werd ik door andere mensen in haar richting gewezen.. Het bleek dat we door een grote pilaar waren gescheiden. Ik liep er langs de een kant voorbij en zij aan de andere. En toen had ze mij niet meer gezien dus was ze maar op weg naar ons tafeltje. Uiteindelijk kwam het goed, maar echt….even stress.

    • Reply
      Nicole
      13 september 2016 at 23:14

      Even schrikken dan he!

    • Reply
      Liess
      4 oktober 2016 at 09:27

      Vriendin van mij ook. Kind kwijt in movie park. Ook geen woord Duits sprekend ?

  • Reply
    Ellen
    13 september 2016 at 06:25

    Gelukkig nog nooit meegemaakt, maar lijkt me verschrikkelijk!

  • Reply
    Minke - mamaminke.nl
    13 september 2016 at 06:36

    Wat heftig! Snap dat je dan even in paniek raakt. Fijn dat je haar weer lekker kon knuffelen. Heb zelf ook wel eens meegemaakt dat ik gied moest zoeken naar mijn kind, maar echt kwijt niet. Hoop t nooit mee te maken.

  • Reply
    MARIJKE
    13 september 2016 at 07:52

    Lijkt mij echt vreselijk! Het kan echt in een halve seconde gebeuren. Gelukkig was ze vrij snel terrecht anders word je echt helemaal radeloos!

  • Reply
    Yvonne
    13 september 2016 at 07:55

    Logisch dat je bijna wel in paniek raakte. Gelukkig was ze uiteindelijk weer terecht. Wij zijn Marc ook een keer kwijt geraakt bij Pukkemuk in Dongen en druk dat het daar was. Hij was gelukkig snel gevonden. Bij de gedachte eraan zit mijn hart alweer in mijn keel.

    • Reply
      Nicole
      13 september 2016 at 23:15

      Ik snap je helemaal als ik weer terug denk… Brrrr!

  • Reply
    Charlotte
    13 september 2016 at 08:21

    Pfff dat lijkt me schrikken zeg! Vreselijk! Ik heb het gelukkig nog niet meegemaakt maar sinds kort durft Aukje steeds meer dus het zou ook hier zomaar kunnen gebeuren…

  • Reply
    Astrid
    13 september 2016 at 08:21

    Ooh wat een nachtmerrie… Gelukkig nog nooit meegemaakt. Goed idee van dat armbandje. Ga daar ook eens naar kijken.

  • Reply
    Janske
    13 september 2016 at 08:24

    Het was even spannend hè meid. Ik herken je gevoel maar al te goed. Net als vele andere mama’s denk ik. Knuffel!

    • Reply
      Nicole
      13 september 2016 at 23:16

      Was zo fijn dat jij normaal en rustig bleef..

  • Reply
    Barbara
    13 september 2016 at 08:48

    O wat een schrik! Dit is ook mijn ergste nachtmerrie. Ik dacht dat vooral meisjesmama’s dat treft, maar met een kleine mannelijke Explorer heb ik minimaal net zoveel stress. Ik heb wel eens gedacht ze te laten chippen?. Maar ik weet niet of mijn dierenarts dit ook een goed idee vindt.

    • Reply
      Nicole
      13 september 2016 at 23:16

      Hahaha moest zo lachen om jouw ‘chip idee’ ?

  • Reply
    Bodil
    13 september 2016 at 09:01

    Jeetje, wat zal dat schrikken zijn geweest! Gelukkig met een goede afloop! Ik hoop het nooit mee te maken, maar ik heb zelf ook van die polsbandjes. Just in case.

  • Reply
    Nicole
    13 september 2016 at 09:10

    Gelukkig nog niet, ons zoontje is nog maar heel klein en zit meestal nog in de kinderwagen. Maar ik zou ook helemaal in paniek raken!

  • Reply
    Albertine
    13 september 2016 at 09:11

    Ja…ik heb er vier en doorgaans lopen ze niet standaard allemaal dezelfde kant op ?….
    In de Julianatoren wachtten we tot het kleine draaimolentje uitgedraaid was om daarna naar het restaurant te lopen.
    Ik zie Josephine ervan afspringen, ik draai me om en….weg….
    Ik stuurde mijn moeder alvast vooruit naar het restaurant met de anderen, voor het geval ze al zelfstandig die kant op was gegaan….
    Het draaiorgelmuziekje van de grote draaimolen begon ineens te klinken als de muziek die ze in enge films en series gebruiken waar kinderen verdwijnen…..
    Eerst goed gezocht en begon toen te twijfelen of ze al niet bij mijn moeder was, dus ik ook maar snel naar het restaurant…maar nee hoor…
    Ik weer terug richting draaimolens (dat zijn dan best nog afstanden om te lopen als je er eentje kwijt bent…) en informeerde net naar waar ik iets om kon laten roepen…..
    Ja, een heel eind terug richting restaurant, tegenover het suikerspinhuisje….
    Met dat ik me omdraai om die kant op te gaan is de grote draaimolen uitgedraaid….en wie zat daar bovenop het grote paard wat recht voor mijn neus tot stilstand kwam?
    Juist, Josephine….maar ik kon het toch niet laten om ook even boos te worden….ze was toch zonder iets te zeggen helemaal zelf op de draaimolen gegaan.
    Ik denk dat ik toch zeker een kwartier verder was…..
    Natuurlijk was ik heel blij haar weer te zien, maar dat moet ze toch echt niet meer doen…..

    • Reply
      Nicole
      13 september 2016 at 23:17

      Ja boos worden was ook mijn eerste gedachten hoor maar uiteindelijk was ik meer opgelucht dan boos..

  • Reply
    Linda
    13 september 2016 at 09:34

    Vreselijk gevoel, ik weet er alles van. Ik heb het met beide een keer mee gemaakt. De jongste bij de Ikea, maar dat werd door het personeel super opgepakt. Verrassend om te zien hoeveel mensen er dan gelijk mee zoeken.

    De oudste zijn we eens bij Nemo uit het oog verloren. Op het moment dat we de lift in wilden stappen, liet Isis haar popje vallen. Juist op het moment dat we dat opraapte, zien we Emma de lift in lopen en gingen de deuren gelijk dicht. Weg Emma! Na twee keer Nemo door gestruind te hebben kwamen we haar weer tegen bij de receptie. Gelukkig had ze naar ons geluisterd (we spreken bij binnenkomst altijd een meeting point af voor het geval dat)

    • Reply
      Nicole
      13 september 2016 at 23:18

      Goed idee om een meeting point af te spreken!

  • Reply
    Cindy - levenalsmama.nl
    13 september 2016 at 09:39

    Ohh dat lijkt me inderdaad echt een nachtmerrie! Ik heb het nog nooit meegemaakt, maar ik weet dat mijn dochter ook zo in een oogwenk verdwenen kan zijn dus ik heb wel een ketting met naamplaatje voor als we een dagje weg gaan. Maar hopelijk hoeft die inderdaad nooit gebruikt te worden!

  • Reply
    Anita
    13 september 2016 at 09:48

    De schrik van iedere ouder maar gelukkig was ze snel weer terecht en nog niet ver weg. Goed dat je nu meteen bandjes hebt aangeschaft, just in case inderdaad!

  • Reply
    Lilian
    13 september 2016 at 10:08

    Oh wij hadden deze zomer precies hetzelfde! Anna loopt echt nooit weg, maar nu liep ze achter haar nichtje aan en die is wat ouder, dus die wordt ook wat vrijer gelaten. We dachten dat ze in een speeltuin was, maar daar waren ze niet, Dus wij met z’n allen overal zoeken. Bleek dat ze zich ‘verstopt’ hadden in een speelhuisje in de speeltuin. Daar had ik wel halfbakken een blik op geworpen, maar niet goed gekeken. Wij hadden inderdaad al hele doemscenario’s, er reed een huifkar rond waar ze misschien mee mee was gegaan, er was een open zwembad… oef. Zo eng.

    Ik had afgelopen jaren écht heel vaak dromen dat ik haar kwijt was. Sinds ze haar eigen adres uit haar hoofd weet heb ik die dromen ook niet meer. Mijn broer is als kind een keer urenlang weg geweest in een totaal onbekende stad (omdat hij gepest werd door een paar jongens) en toen kwam hij gelukkig terug omdat hij het adres van de mensen waar we op bezoek waren nog wist (hij had gewoon ergens aangebeld en die hadden hem terug gebracht).

    • Reply
      Nicole
      13 september 2016 at 23:19

      Wauw ook super goed van je broertje zeg. Heel goed om adressen ook uit het hoofd te laten leren..

  • Reply
    Vlijtig Liesje
    13 september 2016 at 11:51

    Ja, en het was vreselijk! Zulke momenten zijn enorm angstig.

  • Reply
    Nesrin
    13 september 2016 at 12:00

    He bah ik vind het altijd zo eng, het is een vreselijk gevoel. Het kan iedereen overal gebeuren.

  • Reply
    Rosie
    13 september 2016 at 12:43

    Oh wat ontzettend naar moet dat geweest zijn :(! Heel erg fijn dat je haar uiteindelijk relatief snel terug vond! Ik heb zelf nog nooit zoiets meegemaakt, Flynn loopt nog niet en is dus nog makkelijk in de gaten te houden. Moet er ook niet aan denken maar het zal me ook vast wel eens overkomen. Rustig blijven is dan het enige wat je kunt maar hallo wat lijkt me dat moeilijk!

    • Reply
      Nicole
      13 september 2016 at 17:15

      Ja verschrikkelijk is het. En dat rustig blijven lukte van buiten wel.. tot we haar vonden haha. Hopelijk was het eens en nooit meer, want weet niet of ik nog een keer overleef 😉

  • Reply
    ~ Inge ~
    13 september 2016 at 13:29

    Ja, gelijk toen ik jouw blog las: heb ik ook gehad! Ik liep met zoonlief (in de wandelwagen, hij was baby) en dochterlief (2 jaar) door het winkelcentrum. Zo stond ik bij het Kruidvat af te rekenen met dochterlief nog naast mij, en zo was ze ineens weg! En buiten de winkel zag ik haar nergens, is ze linksom of rechtsom gegaan!!?? En niemand had haar natuurlijk gezien….tuurlijk niet…. Je hart staat gelijk stil omdat je gewoonweg niet weet waar je moet zoeken! Ik denk dat ik zeker een half uur heb lopen zoeken, en ondertussen heb je alle scenario’s al gepasseerd….verschrikkelijk! Uiteindelijk heb ik haar gevonden in een dierenwinkel, bij de jonge konijntjes….en dat was ver lopen!! Gehuild heb ik, tranen met tuiten……

    • Reply
      Nicole
      13 september 2016 at 17:13

      Oooh Inge wat eng! Dan valt mijn verhaal nog mee.. Bah, echt naar. Gelukkig was er niks gebeurd maar ik kan je gevoel enorm indenken!

  • Reply
    Linda
    13 september 2016 at 16:50

    ohhhh wat eng is dat! Ivy verstopte zich ooit eens in een winkel onder een kleding rek, dacht dat ik dood ging!

    • Reply
      Nicole
      13 september 2016 at 23:20

      Boefjes dat het zijn he ?

  • Reply
    Maike
    13 september 2016 at 18:04

    Dat is even schrikken zeg! Ik heb hetzelfde wel eens met mijn hondje gehad. Anders dan met een kind, maar toch ook heel vervelend. Weet dat ik toen ook met een bonkend hart door de straat heb gerend terwijl ik haar naam riep en alleen maar heel hard kon hopen dat ze niet onder een auto terecht was gekomen. Wat was ik opgelucht toen ik haar in de tuin van de buren vond!

    • Reply
      Nicole
      13 september 2016 at 23:21

      Ook dat herken ik hoor.. Hier ook ooit met een konijn gehad.. Dacht dat ik doodging zo erg vond ik het!

  • Reply
    Bregje
    13 september 2016 at 20:16

    Wat schrikken zeg!! Ik snap je gevoel helemaal, vreselijk! Goed dat je bandjes hebt gekocht!

  • Reply
    Merel
    15 september 2016 at 13:50

    Verschrikkelijk, die schrik.

    Heb het ook meegemaakt,, we liepen in de H&M Bergen op Zoom (relatief ver van huis voor ons) en plots was ze verdwenen.
    Net als jij bonkend hart, opkomende paniek en geen idee wat te doen voor ze zou terugkeren naar waar ik stond. Ineens riep ze: ‘Hier ben ik, ik deed verstoppertje!’ Heb haar wel vriendelijk gevraagd dat voortaan even vooraf aan te kondigen 😀

  • Reply
    Jacqueline
    19 september 2016 at 18:35

    Oh, schrikken is dat he! Heb het met de intocht van Sinterklaas een keer meegemaakt. Ik was met mijn rolstoel en kon met geen mogelijkheid door de mensenmassa heen, zag ook niet veel. En toen Zwarte Piet ook nog eens zei dat hij me niet mocht helpen, kon ik wel janken. Toen voelde ik me echt wel even gehandicapt.

  • Reply
    Camilla
    20 september 2016 at 21:25

    Ooohhhh verschrikkelijk ik voel helemaal met je mee! Wat een ellende, wat er allemaal door je heen gaat! Wij zijn allebei onze kleine monsters beiden kwijt geraakt… eentje in de Ikea in Delft (horror!) en de tweeden het Vondel park in Amsterdam…. ik wist niet waar ik ‘t zoeken moest. …. sjeetje wat een stress….

  • Reply
    Rory
    25 september 2016 at 09:51

    Brrr ik moet er echt niet aan denken. Ik kan mij je reactie zó voorstellen. Wij gingen laatst met zijn tweetjes naar de kermis. Ik moet er dan ook echt op hameren dat ze mij vast blijft houden. Ook zoiets. Dan zit ze in de draaimolen en maak ik foto’s. Maar door het foto’s maken ‘vertroebelt’ ook mijn beeld. Dat ga ik ook even wat minderen…

  • Reply
    Linda
    2 oktober 2016 at 14:03

    Brrrr wat schrikken. Ik heb wel eens ooit gehad dat ik ze even kwijt was, maar gelukkig nooit echte paniek dat ze echt minuten kwijt waren. Herken je paniek gevoel hoor, ik krijg dan ook direct heel veel doemscenario’s in mijn hoofd.

  • Reply
    Marieke
    3 oktober 2016 at 11:30

    Pfff ik voelde meteen met je mee, aangezien wij dit vorige week ineens hadden in de Efteling met onze jongste. En normaal naambandjes om, maar uitgerekend toen niet. Toch fijn dat ze nog vrij snel terecht was.

  • Reply
    jacksons_mommy_
    3 oktober 2016 at 13:26

    Hier helaas ook een x en idd je wilt rustig en kalm blijven maar namate het langer duurt raak je toch een beetje in paniek! Toen wij met Shirley en Skyler in Monkeytown waaren was ik Jackson ook kwijt! Hij stond een seconde geleden nog naast ons en hoppa weg was ie. Wij zoeken, als eerste de uitgang blokkeren en ze inlichten, toiletten en zoeken maar pfffff dat gevoel jakkes, er gaat door je hoofd dat iemand hem mee genomen heeft! Later bleek hij bij het 4/5/6+ gedeelte onder een klim stellage te zitten met 2 kindjes lekker aan het spelen! Godzijdank vonden we hem !!!

  • Reply
    Ilse van Kreanimo
    3 oktober 2016 at 15:55

    Ja…. vorig jaar mijn vierjarige zoon id Efteling. …. En het was er super druk… tien jaar van mijn leven kwijt op een kwartier.

  • Reply
    Liess
    4 oktober 2016 at 09:30

    Lotte speelde al vroeg alleen buiten.. en dat ging altijd goed. Maar op ene gegeven moment had ze een fase dat ze vergat te vertellen waar ze heen ging.
    Op 1 van die dagen zag ik een drukte op t plein en alle buren kwamen naar buiten.. en toen ik ook naar buiten liep werd er gezegd dat er een meisje verdronken was.
    Die 20 seconden zijn de langste geweest in m’n leven.. tot de buurman zei dat lotte daar en daar zat en t een ander meisje was. Totale paniek en wanhoop.

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

    %d bloggers liken dit: