Flashback Friday | Dat ene moment

Vandaag is de derde en laatste editie van Flashback Friday. Voorlopig tenminste, ik gok wel dat hij nog eens terug komt. Na de zwangerschapsvergiftiging en een hell van een bevalling dachten we dat we er klaar mee waren. Maar niets was minder waar. Een week na haar geboorte werd Fay met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Deze blog gaat over “dat ene moment” waarop wij te horen kregen wat er aan de hand was met Fay. 

Zo ben je bezig met een blog te schrijven om de mensen up to date te houden en zo loopt de kinderarts met tranen in haar ogen de kamer binnen. Ik vergeet dat moment nooit meer. Ik zie haar gezicht en het enige wat ik denk is “NEE!”. In die enkele seconden die voorbij gaan denk ik niets, behalve dat. Ik wil namelijk niet denken, ik wil niet snappen waarom ze tranen in haar ogen heeft, ik wil niet.

Totdat ze de bom laat vallen. Dan kan ik niets anders meer dán denken. Vanaf het moment dat de bom valt en de arts zichtbaar veel moeite moet doen om dit op een gewone emotievrije manier te zeggen kan ik niets anders meer doen dan denken. Denken en huilen. Verscheurend huilen, zie ik aan de gezichten om mij heen, maar dat kan me niets schelen. Mijn meisje, mijn kleine lieve mooie meisje. ONS meisje. Ik pak de hand van mijn man vast en laat hem niet meer los. Wat een pijn gaat er door mijn lijf en wat voel ik me machteloos.

Lees ook: Rollercoaster; herpes in de hersenen

Falend. Ik heb haar niet kunnen beschermen. Bijna negen maanden in mijn buik gezeten en nu kan ik haar niet meer beschermen. Niet zoals ik wil op dat moment. Niet zoals ik voel dat ik had gemoeten. Gevoelens en gedachtes gaan ook rakelings langs elkaar heen. Wat ik voel en wat ik denk spreekt elkaar de helft van de tijd tegen en rationeel denken helpt niet in het veranderen van wat ik voel. Wanneer de tranen op lijken te zijn komt er even een moment van rust. Ik kijk naar mijn man en zie haar in hem. Een klein vechtertje. Dat is ze. En voor haar moet en zal ik sterk zijn!

Maar dat ene moment… Vergeet ik nooit meer.

Comments

comments

Moederschap
Previous Story
Next Story

You Might Also Like

10 Comments

  • Reply
    Charlotte
    11 maart 2016 at 06:12

    Vreselijk echt! Dat kan je je niet voorstellen als je er zelf nooit mee te maken hebt gehad denk ik. Fijn dat nu alles goed.is en dat ze zo’n heerlijk gezond moppie is geworden!

  • Reply
    Simpel, met een snufje liefde
    11 maart 2016 at 06:21

    Wat een vreselijk moment. Alsof de wereld onder je voeten vandaan valt. Gelukkig dat het allemaal goed gekomen is.

  • Reply
    sabrina
    11 maart 2016 at 06:41

    Verschrikkelijk. Dan lijk je even alleen op de wereld te staan. Eind goed al goed!

  • Reply
    MetMirjam
    11 maart 2016 at 07:36

    Ik kan me niet voorstellen hoe julli je gevoeld moeten hebben.. Verschrikkelijk! En hoe fijn is het dan dat ze nu gezond is!

  • Reply
    Karen
    11 maart 2016 at 08:30

    Heel heftig! Gelukkig is dat kleine vechtertje er bovenop gekomen.

  • Reply
    Malou
    11 maart 2016 at 09:10

    Pff dit lijkt me echt heel heftig 🙁

  • Reply
    Vlijtig Liesje
    11 maart 2016 at 09:13

    Ik krijg er kippenvel van, hier achter de computer.

  • Reply
    Anita
    11 maart 2016 at 09:29

    Heftige flashbacks allemaal! Snap dat dit het moment is wat je nooit meer gaat vergeten, gelukkig loopt er nu een mooie gezonde dame van 2 jaar rond 🙂

  • Reply
    demallemolenmoeder
    11 maart 2016 at 09:44

    Heel heftig. Ik kan het mij niet voorstellen hoe erg dat moet zijn geweest. Wat mooi dat ze het nu zo goed doet. Een sterk, dapper kind.

  • Reply
    Marjon
    11 maart 2016 at 10:50

    Pff wat heftig zeg! Gelukkig dat alles goed is gekomen. Liefs Marjon

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

    %d bloggers liken dit: