De inleiding (bevallingsverhaal deel 1)

Al weken zit ik ertegenaan te hikken. Ik wil graag mijn bevallingsverhaal op papier zetten maar ik krijg maar geen woord getypt. Uiteraard waren er genoeg omstandigheden waardoor dit niet lukte, zo kwam er elke dag wel weer iets anders op ons bordje waardoor ik dit telkens maar uitstelde. Inmiddels is het alweer meer dan 7 weken geleden dat ik bevallen ben van het mooiste meisje van de wereld, echter voelt het nog steeds onwerkelijk. Misschien ook omdat heel de bevalling onwerkelijk was. Als je het al een bevalling mag noemen aangezien ze niet via de natuurlijke wijze op de wereld is gekomen.

Maar goed, laat ik beginnen bij het begin. Voordat de “bevalling” daadwerkelijk begon had ik al een aantal dagen van weeën erop zitten. Op zondag werd er namelijk een ballonnetje bij mij naar binnen gebracht (vraag maar aan manlief hoe dat eruit ziet, hij heeft meegekeken) die ervoor zou moeten zorgen dat mijn baarmoedermond rijp zou worden zodat mijn vliezen gebroken konden worden. Dit werd gedaan omdat ik dus enorm ziek was en ze dus niet het risico wilden nemen mij te laten voldragen. Helaas bleek de volgende ochtend dat het ballonnetje niet zijn werk had gedaan. Ik was in tranen, ik had namelijk slecht geslapen door de vele rugweeën en overdag was het ook geen pretje. Ze besloten in overleg met ons om nogmaals een ballonnetje in te brengen en ze verwachtten daarmee wel het doel te bereiken de volgende dag.

Dinsdagmorgen. Iedereen was hoopvol, ik ook want ik had me toch een partij last gehad! Het kon niet anders dan dat het geholpen had. Maar helaas, weer helemaal niks. De gynaecoloog werd erbij gehaald want er waren niet veel opties meer. Ik zat in zak en as en manlief ook. We hadden ons helemaal voorbereid op ons mooie meisje, dat ze op de maandag al zou komen en nu op dinsdag zag het er naar uit dat het nog zeker een dag zou duren. De gynaecoloog gaf ons nog 2 opties: een keizersnede of een agressievere gel inbrengen die alsnog de baarmoedermond gereed zou maken.

Manlief had al snel een besluit gemaakt voor zichzelf want hij kon mij niet langer meer die pijn zien verdragen. Echter wilde ik alles geprobeerd hebben. Dat mijn lichaam er niet klaar voor was, dat was duidelijk. Maar het moest wel, dat inleiden. Voor mijn eigen gezondheid maar uiteindelijk ook van dat van Fay. Uiteindelijk maakten manlief en ik samen de beslissing om toch eerst de gel nog te proberen. Dus weer benen wijd en er werd weer van alles gedaan daar beneden en ik kon weer een dag bezig gaan met de weeën.

De dag erop, op woensdag, hadden we beide geen verwachtingen. De hoop wel, want het was nu nog heviger geweest de 24 uur ervoor dan alle dagen met een ballonnetje. Ik was doodop, ik had geen goede nachten gehad (kreeg wel medicatie ervoor om te slapen maar die hielpen niet helemaal) en al 3 dagen volop weeën. Maar dit keer kregen we wel goed nieuws! Ik had maar liefst 2 cm ontsluiting dus de gel had zijn werk gedaan! Eindelijk konden de vliezen gebroken worden en konden de weeën opwekkers eindelijk aangesloten worden aan het infuus dat al sinds zondag in mijn hand zat.

001Aangezien het uiteindelijk een enorm lang verhaal is geworden heb ik besloten om het in 2 delen te publiceren. Het laatste deel staat ondertussen ook online en kun je HIER terug vinden. 

 

Comments

comments

Moederschap
Previous Story
Next Story

You Might Also Like

10 Comments

  • Reply
    Gwen
    30 april 2014 at 08:42

    Knap om het toch op papier te zetten meid! Enne, hoe dan ook is een bevalling een bevalling! Ik begrijp dat een uiteindelijke ks niet zo voelt, want hoewel de mijne gepland was heb ik toch een wk aan het idee van niet kunnen bevallen en geen weeen voelen moeten wennen, maar een ks is niet minder bevalling, echt niet!

  • Reply
    Saskia
    30 april 2014 at 09:49

    Mooi dat je het op papier hebt gezet, erg knap ook! Een keizersnede is echt gewoon een bevalling hoor, sterker nog: de artsen zeiden tegen mij dat je beter normaal kan bevallen dan een keizersnede. Ik ben benieuwd naar het volgende deel!

  • Reply
    Sas
    30 april 2014 at 09:53

    Lijkt me moeilijk het op papier te zetten maar het is je toch gelukt. Ik ben benieuwd naar het vervolg…

  • Reply
    Bianca
    30 april 2014 at 10:35

    Dit klinkt best pittig super dat je dit zo hebt verwerkt in een artikel. Ik moest gelijk zelf even terug denken maar ik was in 1.5 uur (alles er op en er aan) “klaar” dat was dus heel anders x

  • Reply
    Michelle
    30 april 2014 at 18:41

    Knap dat je dit zo openbaar zet! Maar lijkt me ook wel weer fijn voor jezelf, om het van je af te schrijven. Een heftige tijd zo te lezen!

  • Reply
    Mama's Jungle
    30 april 2014 at 21:57

    vreselijk, zo lang weeën te hebben..

  • Reply
    Eline
    1 mei 2014 at 14:39

    jeetje… ik krijg schrik! Wat zwaar!

  • Reply
    Jennn
    1 mei 2014 at 16:00

    klinkt heel zwaar, knap dat je het toch op papier hebt gezet.

  • Reply
    Francesca Vonk
    1 mei 2014 at 17:06

    Zo lang weeen… oh, wat een hell. En ja… dit is ook een zogenoemde bevalling. Ze komen in vele soorten en maten… net zoals auto’s 🙂

    Jij had een Hummer bevalling denk ik 🙂

  • Reply
    Lien Robberechts
    28 maart 2017 at 16:16

    Hup, snel doorklikken naar deel 2 😮

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

    %d bloggers liken dit: