Barbara had geen roze wolk omdat..

De vaste volgers van mijn blog weten dat ik geen roze wolk heb gekend wat betreft het einde van mijn zwangerschap en alles na de bevalling. Maar ik ben niet alleen hierin. Die roze wolk is er de helft van de tijd niet. En dit door allerlei verschillende redenen. Om het taboe te doorbreken en om te durven uiten dat je niet op een roze wolk zit of hebt gezeten ben ik deze rubriek begonnen. In deze rubriek laat ik elke zaterdagmiddag een andere moeder aan het woord over haar grijze (of soms zelfs zwarte) wolk. Vandaag laat ik het woord aan Barbara.

Helaas hier geen roze wolk na de bevalling, eigenlijk voor de zwangerschap en tijdens ook niet.gnarly

Wat vooraf ging

Zwanger worden was hier nogal een probleem. Na het stoppen met de pil, geen eisprong, dus na ruim een half jaar wachten, werd ik doorverwezen naar de gynaecoloog. Deze zette me aan de hormonen en dat werkte! Na 3 maanden waren we zwanger, 6 weken lang. Toen volgde de miskraam. Het verdriet was immens, maar toch gingen we door, ondanks dat die hormonen je alles behalve goed doen als mens. De wens was groot, ook al ging ik er emotioneel zo goed als aan onderdoor. Na 6 maanden hormonen, trok ik het niet meer, dan maar geen kind. De dosis voor de zevende maand had ik al ingenomen, maar we deden er niets meer voor. Geen verplichte seks, wat ook nog een heel gedoe was vanwege een ongunstige zuurgraad en met spoelingen vooraf diende plaats te vinden op de minuut. Hoe bedoel je totaal geen mogelijkheid tot romantiek!

Het wonder gebeurde. We hadden eenmaal gemeenschap in de goede periode, zonder toeters en bellen en hoppa, ik telde aan. Enkel mijn ex-man had zich zo ingesteld op dan maar geen kind, dat hij niet meer terug kon omschakelen. Het einde van ons huwelijk begon in de zwangerschap. Negen maanden lang ben ik niet aangeraakt en kreeg ik amper emotionele steun.

De laatste weken van de zwangerschap

Vanaf week 32 ongeveer, voelde ik dat het niet goed zat. Eerst dacht ik dat ik het me inbeeldde. Toch kreeg ik veel echo’s en CTG’s die allemaal goed waren, dus de gynaecoloog nam het niet zo serieus. Maar ik bleef volhouden: Riana was ziek en ze moest eruit. Bij de afspraak van 36 weken beloofde de gynaecoloog dat indien ik er over 2 weken nog zo over dacht, dat Riana gehaald zou worden.

De bevalling

Met 38 weken werd ik ingeleid en volgde een hel van een bevalling van 3 dagen lang. De gel deed niet veel dus ik werd einde dag 1 naar huis gestuurd en had die dag en dag 2 hevige krampen maar het zette niet door. ’s Avonds braken mijn vliezen dus voor controle naar het ziekenhuis en ze lieten me daar blijven. De ochtend van dag 3 kreeg ik weeën opwekkers. Wat een ellende! Na een aantal uren niet veel vooruitgang en ik vroeg om een ruggenprik. Dit duurde ook weer uren en achteraf zat deze niet goed… dus veel aan de pijnstilling heb ik niet gehad. Maar hoe pijnlijk ook, je leert de weeën opvangen, als je er maar lang genoeg mee van doen hebt. Na 12 uur werd de opwekking stopgezet, en toen, toen gebeurde er niets, geen persweeën dienden zich aan.

De geboorte

Omdat ik wist dat Riana eruit moest, heb ik toen maar op eigen kracht mijn dochter ter wereld gebracht, met wat hulp van een knip. Tijdens het afsteken van het vuurwerk kwam Riana, 13 minuten na middernacht ter wereld.

Heel even heb ik haar mogen vasthouden, maar ze liep heel donker aan, haar huilen stokte en ik wist dat het niet goed was. Mijn ex-man ging mee met de gynaecoloog die voor haar leven vocht. Het is echt een heel spannend half uurtje geweest toen. Daar kreeg ik, uitgeput van de bevalling gelukkig niet veel van mee. Ik werd gehecht en was heel veel bloed verloren en dus erg zwak.

Na anderhalf uur was Riana zover gestabiliseerd dat mijn ex-man tijd had om naar mij toe te komen en we even samen konden doorpraten wat er was gebeurd. Ergens die nacht werd ik naar mijn dochter toe gereden met bed en al. Ze lag in de couveuse aan allerlei toeters en bellen.

Riana bleek doodziek

In eerste instantie dachten ze dat Riana een streptokok had gekregen tijdens de bevalling van mij, omdat ik daar positief op testte, dus daarvoor kreeg ze antibiotica en ook nog medicatie tegen samentrekkingen en schokken. Ze leek heel even een beetje op te knappen, maar dat beeld draaide ineens om op dag 3. Ze had ineens dan hoge koorts en dan weer ondertemperatuur, met wisselingen binnen het uur en de ontstekingswaarden liepen rap omhoog. Allerlei grote onderzoeken werden gestart en onze meid werd lek geprikt.

Achteraf beseffen we ons dat ze ons niet echt precies vertelden hoe ziek ze is geweest. Pas op dag 8 kwamen ze achter de oorzaak en waren haar ontstekingswaarden torenhoog en zeer zorgwekkend.

Tijdens een MRI kwamen ze erachter dat onze dochter in haar hoofd hersenabcessen had. Dat zijn holtes gevuld met bacteriën, die ze tijdens de zwangerschap via mij heeft binnengekregen en die zich in haar hersenen hebben genesteld. Ze had 8 knikkers en een pingpong bal in haar kleine hoofd vol met bacteriën. Een zeer zeldzame aandoening, maar omdat de behandeling vrij eenvoudig was te geven mocht ze in het plaatselijke ziekenhuis blijven. 6 weken lang kreeg ze een grote hoeveelheid aan verschillende antibiotica via het infuus toegediend. Na 3 weken begon ze echt op te knappen en mochten we verhuizen naar een eigen kamer op de kinderafdeling. Het was een op en neer gang naar het ziekenhuis, eerst 3-maal daags, maar dat hou je niet vol, dus uiteindelijk ging mijn ex-man een dagdeel en ik het andere dagdeel. Na 7 weken werd een tweede MRI gemaakt en waren de knikkers allemaal verdwenen en enkel de pingpongbal nog deels zichtbaar. Riana mocht mee naar huis en kreeg ook daar nog 3 maanden lang antibiotica via de voeding.

Blijvende gevolgen?

Er waren vele zorgen, Riana kon er van alles aan overhouden, aangezien niet duidelijk was wat voor blijvende schade die hersenabcessen hadden aangericht. Dus overbezorgde ouders en intensieve begeleiding van de kinderarts. Ze heeft een tijd lang bij de kinderfysio gelopen en is naar de dagopvang gegaan, niet omdat ik werkte, maar voor haar voor extra stimulatie, want ze had een achterstand in te halen. Ook op de peuterspeelzaal kreeg ze VVE begeleiding en ging ze 4 dagdelen per week. Thuis was er door ons veel stimulatie en uiteindelijk is ze helemaal op haar niveau gekomen, sterker nog, ze loopt nu geestelijk ver voor. Emotioneel is ze echt nog echt een 4 jarige, dus we laten haar lekker kleuteren in groep 1.12016599_1016327405078847_2099470007_n

Uiteindelijk is er niets geen blijvende schade gebleven, iets wat als een wonder wordt beschouwd. Er kan altijd later in haar leven nog iets naar voren komen maar niets wijst daar nu op. Afgezien van een iets houterige houding is er helemaal niets met haar aan de hand en ook dat trekt heel goed bij. Ze is een vrolijke meid met veel zin in het leven. Dus de grote zorgen worden langzaam aan naar de achtergrond gedrukt. Toch blijf je als ouder alert als je zoiets hebt meegemaakt. Indien we ook maar iets traceren wat niet hoort, kunnen we gebruik maken van onze ingangen in het ziekenhuis, maar gelukkig is dit al heel lang niet meer nodig.

Eind goed, al goed. Maar nee, geen roze wolk gekend.

Vooral dat laatste, dat het altijd in je achterhoofd blijft en je alert blijft is heel herkenbaar. Wat een rollercoaster heb ook jij meegemaakt. Maar wat een goed moedergevoel had je tijdens de zwangerschap zelfs al! Ik bewonder je enorm Barbara en wil je echt bedanken dat je jouw verhaal hier kwijt wilde! Had jij ook geen roze wolk en wil je jouw verhaal (eventueel anoniem) kwijt? Neem dan contact met me op.

Comments

comments

Moederschap
Previous Story
Next Story

You Might Also Like

22 Comments

  • Reply
    Bregje
    19 september 2015 at 13:10

    Jeetje Barbara, heftig! Wat een wonderkind dat het nu zo goed gaat! X

    • Reply
      Barbara
      19 september 2015 at 13:21

      Dankjewel Bregje x
      (Zit het nu weer te lezen, en weer de rillingen hier… het blijft heftig)

  • Reply
    Barbara
    19 september 2015 at 13:22

    Dankjewel Nicole x
    (Nu ik het opnieuw doorlees is het weer een hele heftige ervaring, het is gewoon veel!)

  • Reply
    zomersproetje
    19 september 2015 at 13:26

    Dikke kus Barbara wat een hel is dat geweest! De hele periode rondom je zwangerschap…heel heftig! Tranen in mijn ogen. Wat een geluk en wonder dat Riana het supergoed doet.

  • Reply
    Geen roze wolk na de bevalling - ONLY BY ME - vrouw, mama, student en blogger in één!
    19 september 2015 at 13:37

    […] Ook ik behoor helaas tot deze categorie en ik heb mijn verhaal voor haar op papier gezet en is vanaf nu daar te lezen: Barbara had geen roze wolk omdat… […]

  • Reply
    Barbara
    19 september 2015 at 13:41

    Dankjewel Zomersproetje, het was inderdaad heel heftig en nu weer even met nabeleven. X

  • Reply
    marjon
    19 september 2015 at 13:43

    Persoonlijke verhalen zijn mooi om te lezen, maar een ingrijpend verhaald. Natuurlijk prachtig dat je zwanger bent geworden na alles, maar het verliep natuurlijk minder prettig rondom de zwangerschap/bevalling en je relatie.
    Maar ontzettend fijn dat Riana het goed doet.

    • Reply
      Barbara
      19 september 2015 at 19:47

      Klopt Marjon, de manier waarop het is gegaan allemaal, geen schoonheidsprijs, maar Riana is een engeltje die ik echt niet zou willen missen!

  • Reply
    Charlotte
    19 september 2015 at 16:09

    Jeetje Barbara, wat heftig zeg! Wat fijn dat je meisje het nu zo goed doet! X

    • Reply
      Barbara
      19 september 2015 at 19:47

      Ja ze doet het super Charlotte x

  • Reply
    janske
    19 september 2015 at 16:25

    Nou Barbara, wat een heftig avontuur…laat die roze wolk maar zitten…pfff…wat een wonderkind heb je inderdaad…met een superlieve mama! Fijn dat ze er niets blijvend aan overgehouden heeft! Fijn om al deze ellende achter je te kunnen laten nu. Knuffel!

    • Reply
      Barbara
      19 september 2015 at 19:48

      Altijd proberen vooruit te kijken, hoe moeilijk soms ook Janske, maar ik heb een engeltje in mijn leven en geniet daar dagelijks van!

  • Reply
    Bespaarzuinig
    19 september 2015 at 17:01

    Wat een verhaal zeg… Zoiets hakt er wel in.
    Vooral omdat je vooraf niet weet of het goed komt.
    En babytjes zijn zo kwetsbaar…
    Wat fijn dat jullie dochter het nu zo goed doet.

    • Reply
      Barbara
      19 september 2015 at 19:48

      Dankjewel bespaarzuinig voor je lieve reactie!

  • Reply
    Lifesabout
    19 september 2015 at 21:05

    Wat heftig en verdrietig zeg! En dat moedergevoel….het is zoiets bijzonders en sterks!

    • Reply
      Barbara
      19 september 2015 at 21:18

      Ja, als ik haar niet eerder had laten halen was ze er waarschijnlijk niet meer geweest, maargoed dat moedergevoel bestaat!

  • Reply
    Romy
    19 september 2015 at 21:50

    Jeetje Barbara, wat een heftig verhaal. Ik heb het met kippenvel gelezen. Wat hebben jullie het zwaar gehad en wat fijn dat zw het nu zo goed doet!

    • Reply
      Barbara
      20 september 2015 at 10:14

      Het gaat nu heel goed met Riana gelukkig, Romy. Bedankt voor je reactie!

  • Reply
    Jootje
    19 september 2015 at 21:57

    Pff, heftig dekt niet eens de lading voor mijn gevoel..
    Wat heb jij toch een beproevingen gehad in je leven. “You never know how strong you are, until being strong is your only choice”.
    Ik hoop dat deze nieuwe fase je rust en heel veel geluk gaat brengen. Voor nu een virtuele knuffel en binnenkort een echte knuffel!

    • Reply
      Barbara
      20 september 2015 at 10:16

      Je krijgt nooit meer dan je aankan, heb ik wel eens gehoord en daar hou ik me maar aan vast.. dankjewel lieverd voor je reactie x

  • Reply
    Jenn
    21 september 2015 at 14:24

    Wat heftig allemaal!

  • Reply
    Elise
    6 oktober 2015 at 09:23

    Ik kende t verhaal, destijds blogde Barbara ook. Ik was haar een tijdje uit t oog verloren maar was wel benieuwd hoe t met Riana was. En ik heb r weer terug gevonden. Blij dat t zo goed gaat

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

    %d bloggers liken dit: