Heimwee naar de zee

Ik typte deze woorden op zondagavond in Scheveningen. De avond voordat we weer naar huis zouden gaan. Ik wist dat het ging komen, heimwee naar de zee. Maar dat het zo snel al zou gebeuren had ik niet verwacht.

Ik zit alleen in de hotelkamer. Op de tablet staat Netflix aan.
Girlmore Girls. Alhoewel er van kijken maar weinig terecht komt.
Ik betrap mezelf er namelijk op dat mijn blik ergens anders heen wordt getrokken.
Telkens weer opnieuw.

Ik word rusteloos en zet de tablet uit. Concentreren kan ik nu toch niet. Terwijl ik naar het raam loop adem ik diep in en de zilte lucht prikkelt mijn reukorgaan. Dan sluit ik mijn ogen en laat het geluid van de golven me kalmeren. Het is de combinatie van de golven, de zeemeeuwen die roepen en de geur die tot me binnendringt wat me rust geeft.  Langzaam wordt mijn hoofd leger en leger en dat voor een denker zoals ik.

Dagelijkse inkopenDagelijkse inkopen

Het enige wat ik doe is in- en uitademen en genieten van het uitzicht. De pier, het reuzenrad, de vlaggen die allemaal dezelfde richten op waaien en zelfs de mensen die lopen over de boulevard. Ik zie dat de zee zich steeds meer terugtrekt en kalmeert, het is net een spiegel van mezelf. Hoe lang ik er zit weet ik eigenlijk niet, tijd lijkt langs me heen te vliegen. Maar wanneer ik na het sluiten van mijn ogen ze eindelijk weer open is het opeens donker.

Plots vullen gedachten weer mijn hoofd, ik had het kunnen weten dat het nooit lang zou duren. Een leeg hoofd. Maar ik vind het genoeg. Meer dan genoeg. Al heb ik wel moeite met het feit dat dit voorlopig de laatste avond was. De laatste avond hier aan zee. Dus ik neem stiekem nu al afscheid. In mijn eentje. Van de prachtige zee en zijn kalmerende werking. Van alle geweldige momenten die ik samen met mijn man heb beleefd. Van de lange wandelingen naast en op het strand. Van de mooie mensen die ik heb leren kennen. De prachtige muziek die we hebben gehoord. Van alle tranen die vielen, van het lachen.

IMG_6018

Er is echter iets waar ik geen afscheid van neem. Ik neem namelijk iets prachtigs mee naar huis. De persoon die ik opnieuw heb leren kennen. Die ergens diep verstopt was, maar weer naar buiten gekomen is. Mezelf. En ik hoop dan ook van harte dat dit gevoel waarmee ik Scheveningen verlaat, blijvend is.

Al heb ik nu al heimwee naar de zee.

20 reacties op “Heimwee naar de zee

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *